Nasze kujawsko-pomorskie

Strój ziemi dobrzyńskiej zanikł ostatecznie w początkach XX w. Dostępna jest informacja, iż strój ten różnił się od stroju sąsiednich regionów, jednak nie znamy szczegółów. Autorzy podają, iż wspomniane różnice koncentrują się m.in. na nakryciu głowy – kobiety nosiły niewielkie czepki, mniejsze od czepków kujawskich, obwiązywane chustą jedwabną. Dobrzynianki nosiły na co dzień suknie z farbowanego płótna, na święta z kolorowego perkalu. Mężczyźni przykrywali głowę czarnymi filcowymi kapeluszami z szerokim rondem i zwężającą się ku górze główką. Jako ubioru wierzchniego używano granatowego, sukiennego płaszcza z peleryną, przewiązywanego włóczkowym pasem.  Spodnie były granatowe z sukna lub płótna, wpuszczano je w wysokie buty.

Aleksander Petrów w swojej publikacji z roku 1878 Lud ziemi dobrzyńskiej… pisał:

„Mężczyźni […]. Za pokrycie na głowę używają pilśniowych kapeluszy, dziś okrągłych, dawniej stojących, wysokich, zwanych burakami, ku wierzchu zwężonych, o małych skrzydłach […]. W dni świąteczne ubierają się w kapoty z granatowego sukna, dochodzące do kolan, z wykładanym, ostro zakończonym kołnierzem. Brzegi wszystkie obszyte taśmą czarną wełnianą, kieszenie ozdobniej obszyte […]. Kamizelka także z granatowego sukna zapinana na jeden rząd guzików, zwykle świecących, metalowych. Spodnie noszą szerokie, w cholewy wpuszczane […]. w drogę lub do kościoła wkładają płaszcz granatowy z dużą peleryną.[…]. Końce kołnierza od koszuli […] wykładają na czerwoną chustkę […]”.

„Mężatki noszą także czepki czubate, zwane chłopkami. Suknie noszą różnokolorowe; w ostatnich czasach kolor ciemny zaczyna nabierać przewagi. W kroju nie przedstawia się nic osobliwego. Fartuch czerwony albo czarny, w fałdy, w ząbki na dole, wkładają w święto. Na to oblekają kaftany z granatowego sukna, taśmą i białymi guziczkami ozdobione. Na nogi wkładają mężczyźni buty, kobiety trzewiki”.

Na terenie ziemi dobrzyńskiej nie ma współcześnie regionalnego haftu, ani koronki.

Kinga Turska-Skowronek