Nasze kujawsko-pomorskie

Obszary NATURA 2000

Czytaj więcej...
Solecka Dolina Wisły. Wisła w Solcu Kujawskim. fot. A. Hermann

Jest to fragment Doliny Dolnej Wisły o długości 49 km położony pomiędzy Solcem Kujawskim (762 km szlaku wodnego) a Świeciem (811 km szlaku wodnego). Cały ten obszar stanowi terasę zalewową, której granicę częściowo wyznacza wał przeciwpowodziowy, a częściowo skarpa Doliny Wisły. Cały teren położony jest w zasięgu ostatniego zlodowacenia i uformowany został około 11 tysięcy lat temu. Procesy geomorfologiczne kształtujące współcześnie ten obszar to: akumulacja fluwialno-powodziowa a także denudacja - szczególnie erozja boczna brzegów Wisły oraz krawędzi jej doliny.

Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Jezioro Gopło. fot. A. Hermann
Obszar obejmuje jezioro Gopło, system jezior Skulskich wraz z otoczeniem oraz rozległy kompleks leśny położony na zachód od Gopła. Najważniejszym elementem przyrodniczym obszaru jest Jezioro Gopło - dziewiąte co do wielkości jezioro w Polsce (2154 ha), które wraz z przepływającą przez nie Notecią stanowi główny system hydrologiczny regionu. Bogato rozwinięta linia brzegowa, liczne wysepki oraz płaskie brzegi sprzyjają rozwojowi rozległych szuwarów i wilgotnych łąk. Szeroka strefa szuwarów i łąk - zwłaszcza kalcyfilnych oraz resztki wilgotnych lasów łęgowych - są najcenniejszym elementem szaty roślinnej północnego Nadgopla.

Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Dybowowska Dolina Wisły. Natura 2000. Ujście Zielonej Strugi do Wisły. fot. A. Hermann
Obszar obejmuje 11 km odcinek rzeki Wisły wraz z terenami zalewowymi między Dybowem a Przyłubiem (744,6 - 755,5 km biegu rzeki). Granice prawobrzeżnej części przebiegają wzdłuż wału przeciwpowodziowego, natomiast część lewobrzeżna na prawie całej długości ciągnie się wzdłuż krawędzi skarpy terasy zalewowej. Teren ten związany jest z zasięgiem ostatniego zlodowacenia, a podstawowym, współczesnym procesem geomorfologicznym jest akumulacja fluwialno-powodziowa. Podłoże terasy zalewowej stanowią mady. Przy średnim i niskim stanie wód teren zajmuje koryto rzeki z wynurzającymi się okresowo piaszczysto-mulistymi ławicami, które porasta efemeryczna roślinność (Bidentetea tripartiti, Isoëto-Nanojuncetea).

Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Nieszawska Dolina Wisły. Wisła koło Ciechocinka. fot. M. Szatkowska

Obszar położony jest w SE części mezoregionu Kotliny Toruńskiej będącej częścią Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej. Obejmuje 22,5 km odcinek Wisły wraz z terenami zalewowymi (706-728,5 km biegu rzeki) między Nieszawą a ujściem Drwęcy. Granice tego obszaru przebiegają wzdłuż krawędzi skarpy terasy zalewowej lub wałów przeciwpowodziowych. Teren ten związany jest z zasięgiem ostatniego zlodowacenia, a podstawowym współczesnym procesem geomorfologicznym jest akumulacja fluwialno powodziowa. Podłoże terasy zalewowej stanowią mady, przy czym w pobliżu koryta rzeki występują piaski i mady piaszczyste, a dalej od niego mady średnie i ciężkie.

Czytaj więcej...

Obszar obejmuje zespół torfianek (wyrobisk potorfowych) i naturalnych dystroficznych zbiorników wodnych położonych na północny zachód od wsi Cyprianka. W jego skład wchodzą dwa typy zbiorników wodnych. Pierwszy z nich to dystroficzny zbiornik o długości około 150 m, szerokości około 100 m i głębokości 1 m usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie drogi Cyprianka - Rachcin oraz zespół znacznie większych, dystroficznych jeziorek stanowiących północno-zachodnią część obszaru położonych w pobliżu wsi Bednarka. Drugi typ stanowi rozległy kompleks dołów potorfowych położonych na mierzącym około 1,5 km długości torfowisku niskim leżącym pomiędzy wsiami Cyprianka i Zapusty.

Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Cytadela Grudziądz źródło: Zakole Dolnej Wisły
Cytadela grudziądzka to kompleks umocnień pochodzących z drugiej połowy XVIII w. W jej skład wchodzi zespół potężnych budowli obronnych zbudowanych z cegły i kamienia. W części podziemnej znajduje się wiele korytarzy i chodników minerskich. Ogólna długość wszystkich budowli wynosi (wg planów z 1840 r.) 12,7 km, z czego obecnie dostępnych jest około 7 km (sporą część pozostałej powierzchni zajmuje Wojsko Polskie).

R.G.

Czytaj więcej...
Sandr Wdy Las i droga. fot. A. Hermann

Dolina i sandr Wdy to jeden z najcenniejszych przyrodniczo fragmentów Borów Tucholskich. Obszar położony jest na równinie sandrowej, w którą głęboko wcina się Wda i jej dopływy. W rynnach polodowcowych i zagłębieniach wytopiskowych położone są różnego typu cenne ekosystemy wodne i bagienne. Obszar obejmuje rdzeniowe części Wdeckiego PK i jest reprezentatywny dla przyrody Borów Tucholskich. W drzewostanach dominuje sosna, ale występuje tu także wyspa lasów grądowych (rezerwat „Brzęki”, w którym rośnie brekinia Sorbus torminalis!). Rdzeniem obszaru jest projektowany duży rezerwat przyrody Dolina Rzeki Wdy - granicę obszaru na dużych odcinkach poprowadzono wzdłużgranic projektowanego rezerwatu.


Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Torfowisko Mieleńskie fot. A. Hermann
Cenne florystycznie torfowisko przejściowe nad jeziorem Mielno chronione jako rezerwat przyrody. Gromadzi bogatą populację reliktowej brzozy niskiej a także rzadkie mchy: Helodium blandowi, Meesia triquetra, Paludella squarrosa, Tmomentypnum nitens, Cinclidium stygium i rośliny naczyniowe: Carex chordorrhiza, Stellaria crassifolia.

R.G.

Czytaj więcej...
Rezerwat Ciechocinek. fot. M. Szatkowska
Obszar obejmuje rezerwat halofitów „Ciechocinek” w Ciechocinku na Kujawach. Rezerwat o powierzchni 1,88 ha położony jest w kompleksie łąk nadwiślańskich i pól uprawnych. Powstał w roku 1963. Siedliska słone występują w części rezerwatu halofitów. Na jego terenie najwyższe zasolenie notowane jest w obrębie szerokiego, stosunkowo płytkiego rowu odprowadzającego słone wody burzowe spod tężni, a w okresie działania basenu kąpielowego solankę z basenu. W przeszłości łąki w Dolinie Wisły, w tym także rezerwat, zasilane były przez słone wody gruntowe kontaktujące się ze słonymi źródłami towarzyszącymi cechsztyńskim pokładom soli kamiennej.

Czytaj więcej...

Czytaj więcej...
Torfowisko Linie. W. Bykowski
Rezerwat przyrody chroniący torfowisko przejściowe z Betula nana (jedno z trzech stanowisk tego gatunku w Polsce).

R.G.